این زمانه‌ی غریب

تنهاافتادگیِ فکری سخت شده. بزرگ‌ترین رذالت‌ها و حقارت‌ها مثل یک مریضی مسری چنان گسترده شده‌اند که باورکردنی نیست. کاش یک وقتی بفهمیم چه شد که این وضع پیش اومد. منظورم هم اصلا فقرا و غیره نیست؛ بلکه از انسان‌های برخوردار و تحصیلکرده حرف می‌زنم. از دیوانگانِ عاشقِ اشک تمساح ریختن. 

عجالتا وضع اینه، و کار به جایی رسیده و رذالت چنان رایج شده که یک ایرانی برای مخالفت با حمله به وطنش باید disclaimer  صادر کنه. رذل از رذالتش و خیانتش شرمنده نیست و فریادش می‌زنه، برای مخالفت باهاش تویی که می‌بایست تلاش کنی حقانیتت رو اثبات کنی بلکه مقبول بیافته (که نمی‌افته).

هیچ خط قرمزی نیست. هیچ استاندارد و اصولی نیست. هر روز به یک طرف.